30+ yılda gördüğüm 5 "efsane" liderlik hatası

Kurumsal hayatın tozunu yutmuş biri olarak söylüyorum: Şirketleri batıran çoğu zaman pazar, rakip ya da döviz kuru değil… O meşhur yöneticilerdir. Hadi gelin en popüler 5 modeli konuşalım: ⸻ **1. "Ben olmasam siz ne yapardınız?" sendromu** Her işe burnunu sokar, raporları satır satır okur, Excel'in satır genişliğini bile sorgular. Sonra da "ekibime güveniyorum" diye LinkedIn'e post atar. (İpucu: Ekibe güvenmiyor. Hiç.) ⸻ **2. Kıyas motoru** "Bakın Ayşe geçen hafta 12 müşteri gezmiş, Mehmet sen neden 5?" "Ali evden çalışırken bile maillerime 2 dakikada döndü, senin WhatsApp'a bile bakasın yok." Rekabet güzeldir ama motivasyonu gömmek için yanlış adres. ⸻ **3. Kredi kartı gibi çalışan yönetici: Harca harca, faturayı başkasına kes.** Ekip bir proje patlatır, ödül / teşekkür hep yukarı çıkar. Ama işler sarpa sarınca "bu fikir zaten onlarınmış…" (En sık görülen kurumsal sihirbazlık: Başarı hokus pokus yok olur, hatalar elde kalır.) ⸻ **4. Krizde buharlaşanlar** Normalde toplantıda, kahvede, LinkedIn'de hep sahnede. Ama iş ciddiye binince "ben bir arayayım geleyim" diye kaybolur. Kriz geçince geri gelir: "Ekibi çok güzel yönettik." Ekibi? ⸻ **5. Korku ile yöneten minik diktatörler** Bağırarak, tehdit ederek ya da üstü kapalı laflarla yönetir. Evet işler bazen hızlı yürür. Ama yetenekli insanlar ilk fırsatta kaçar, geriye sadece "aman ses etmeyeyim" diyenler kalır. Sonra performans niye düşüyor diye uzun uzun analiz yapılır. ⸻ **✅ 30+ yılda gördüğüm gerçek:** İnsanlar şirketlerden değil, yöneticilerden kaçar. Liderlik korkuyla değil, güvenle; bağırmakla değil, ilhamla olur. Sizin de eklemek istediğiniz örnekler var mı? Yorumlarda "güzel acılarımızı" paylaşalım.